السلام علیک یا حجة الله علی خلقه

جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل کان زهوقا

سلام بر مولای عصر و زمان( ارواحنا فداه)

سلام بر امام زمانم

می دونم هیچ وقت دیر نیست با تو بودن ها...

ماه از نیمه هم گذشت ولی من هنوز ...

بی تو ای صاحب زمان

بی قرارم هر زمان

از غم هجر تو من دل خسته ام

همچو مرغی بال و پر بشکسته ام

...

این نواهای عاشقانه با تو بودنه آقا!

اما من رو ببخش که نه دلی عاشق دارم و نه ادعای درد رنج هجرکشیدن دارم...

من رو ببخش که نه کلمات رو خوب می توانم کنار هم بچینم و نه می توانم ساده و بی ریا شوم از خویش!

آقای من!

من چه بگویم؟

به من نگفتن! نگفتن که فراق یار یعنی چی!؟

نگفتن که وقتی بیایی بارون زمین تفتیده را سیراب خواهد کرد!

نگفتن وقتی بیایی دل ها همه آکنده از عشق و رفع عطش عدالت خواهد شد!

به من نگفتن وقتی بیایی بی نیاز خواهم شد!

آقای من!

به من گفتن وقتی بیایی همه جا پر از خون خواهد شد!!!

به من گفتن اگربیایی، شاید! مرا از دم تیغ خواهی گذراند!

اما مولای من!

کجای این را می توان به انتظار نشست!؟

من تردید دارم اگر بیایی خونی به ناحق ریخته شود.

می دانم

می دانم امام رحمتی.

مولای من!

آيا صداى گوشه‏نشينان منتظرانت را بى‏پاسخ خواهى گذاشت؟

ای ناب ترین اندیشه

از کوچه که می گذرم، شک دارم کسی عاشقت شده باشد و این گونه بی مهابا چشم به هوس باز کند!

شک دارم کسی اینجا به انتظار نشسته باشد....

آقای من !

شرم دارم

می دانم آنقدر عاصی شده ام که شرم دارم از بردن نامت

شرم دارم که صدایت بزنم در گرفتاری ها

شرم دارم که بگویم منتظرم

شرم دارم مولای من

مرا ببخش

مرا ببخش و بگذار لحظه ای طعم وصف ناپذیر شیدا شدن را بچشم...

مرا همین هم غنیمتی است عظیم

بگذار ادعا کنم که عاشق شده ام

بگذار رها شوم

بگذار ادعا کنم که خدا نظر لطفی به من داشته

بگذار ادعا کنم که با مردم کوچه مرا فرقی است!

بگذار عاشق شوم

می دانم

خوب می دانم...

می دانم اگر عاشق نشوم مرا امید رهایی نیست

خدای من!

دارم در گرداب روزمرگی غرق می شوم

راه نجاتی جز انتظار حقیقی هست؟

مرا ببخش مولای من

مرا ببخش

...

مرا ببخش که در این همه عمر خود

عاشق نشدم...

مرا ببخش

...

یا مهدی(عج)

یا عزیز زهرا(س)

 یا نور

خدایا! عمرم را در رنج غفلت از تو تباه ساختم،جوانی‏ام را در سرمستی دوری از تو هدر دادم،خداوندا! آن روزها که به کرم تو مغرور شدم و راه خشم تو را سپردم، از خواب غفلت‏بیدار نگشتم.

پروردگارا! من بنده توام و زاده بنده تو.

در آستان بزرگیت ایستاده‏ام و کرمت را وسیله تقرب به حضور تو قرار داده‏ام.

خدایا! بنده‏ای زشتکارم که به عذرخواهی آمده‏ام، از نگاه تو شرم نداشته‏ام، اینک از تو بخشش می‏طلبم، چرا که عفو، صفت‏بزرگواری توست.

آفریدگارا! توان آن نداشته‏ام که از نافرمانیت دست‏شویم،مگر آنگاه که به عشق و محبت‏خویش بیدارم ساخته‏ای، یا آنگونه بوده‏ام که تو خود خواسته‏ای.

تو را سپاس، که مرا در کرم خویش وارد کردی و دلم را از آلایشها و کدورتهای غفلت از خودت را پاک نمودی.

پروردگارا! مرا بنگر، نگاه آنکه ندایش دادی پس پاسخت گفت، و به طاعتش فراخواندی و به یاریش گرفتی پس مطیع تو گشت.

ای خدای نزدیک; که از مغروران و فریفتگان دور نیستی،ای بخشنده‏ای که نسبت‏به امیدواران جود و بخششت، بخل نمی‏ورزی،خدایا! مرا قلبی بخش که شوق و عشق، به تو نزدیکش سازد،و زبانی عطا کن که صداقت و راستی‏اش به درگاهت‏بالا رودو نگاهی بخش، که حقیقتش، زمینه‏ساز قرب به تو گردد!

خداوندا!

آنکه به تو معروف گردد، ناشناخته نیست،آنکه به تو پناه آورد، خوار و درمانده نیست،و آنکه تو، به او روی عنایت آوری برده دیگری نیست،خدایا! آنکه از تو راه را یافت، روشن شد و آنکه پناهنده تو شد، پناه یافت،خداوندا! من به تو پناه آورده‏ام، از رحمت‏خویش مایوس و محرومم مساز و از رافت و مهربانیت محجوبم مگردان.

خداوندا! در میان اولیاء خویش، مرا مقام کسی بخش که آرزوی محبت افزون‏تر تو را دارد.

خدایا! مرا شیفته یاد خود ساز و همتم را در نشاط دستیابی به نامهایت و قرارگاه عظمت و قدست قرار بده.

خداوندا! تو را به خودت سوگند، که مرا به جایگاه اهل طاعتت‏برسان و به منزلگاه شایسته و پسندیده خویش، رهنمون باش، که من، نه می‏توانم شری را از خویش دور سازم و نه سودی به خویش رسانم.

گوشه هایی از مناجات شعبانیه

یا عادل

كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ

هر كس در گرو اعمال خويش است.

مدثر- ۳۸

یا زهرا (س)

....